TERUGREIS AZOREN DAG 2/AZORES RETURN TRIP DAY 2

31 07 2013

’s avonds rond een uur of negen was er eindelijk genoeg wind om te zeilen en dat bleef zo. We zijn weer 130 zeemijl verder in deeks regenachtig en deels zeer zonnig weer.

During the evening the wind finally picked up and we switsched off the engine. We kept the wind and made another 130 NM in partly rainy and partly sunny weather.





TERUGREIS AZOREN dag 1/AZORES RETURN TRIP day 1

30 07 2013

We vertrokken zondagmiddag rond een uur of drie na afwikkeling vn formaliteiten en ook nog een afscheidskoffie met mede-Kustzeiler Rob van Haaren die hier met zijn mooie ‘Bold Black Bear’ kits in de haven lag.
De eerste 24 uur werd geheel op de motor gevaren, de wind kwam niet boven de 5 knopen, te weinig om te zeilen. Dagafstand 130 zeemijl in mooi zonnig en warm weer.

We left Sunday afternoon around 3 PM following official clearance and also a farewell coffee and chat with Rob van Haaren, fellow Netherlands Offshore Cruising Club member who happened to be in Horta with his magnificent ‘Bold Black Bear’ ketch.
The first 24 hrs were under engine, no wind to speak of. Day run 130 NM in beautiful sunny and warm weather.





PICO

26 07 2013


Klik op de foto’s voor een vergroting/Click on the pictures for a larger view

Na een paar dagen luieren en ook nog even bijwerken van het schilderwerkje uit 2011 namen we de veerboot naar Pico, een tochtje van een half uur. Met een huurauto zijn we de westelijke helft van het eiland rondgereden, inclusief een rit naar het bezoekers- en klimmerscentrum van de berg/vulkaan op 1250 meter hoogte.
Pico is een prachtig eiland en dat is nog bescheiden uitgedrukt, de natuur is ronduit schitterend. De kleine plaatsjes langs de noordkust bleken geen vissersplaatsen te zijn maar centra voor de kleinschalige wijncultuur die op veel plaatsen aanwezig is en ook nu een belangrijke functie vervult in de locale economie. Walvissen vangen was dat natuurlijk ook en in Sao Roque bezochten we een voormalige walvisfabriek die van 1946-1982 volop in bedrijf was. Ook dankzij de grote foto’s uit het actieve walvisverleden die aan de muren binnen waren opgehangen is er weinig fantasie nodig om je voor te stellen hoe de dode potvissen met de grote nog aanwezige stoomlieren de sleephelling in de haven werden opgetrokken om vervolgens tot visolie, vismeel en andere producten verwerkt te worden.
Op veel plaatsen langs de kust zijn zeewaterzwembaden gemaakt, soms geheel tussen de rotsen en In het warme weer was dat een plezierige afkoeling na de lunch.
De tocht over de berg zelf was bijzonder vanwege het geweldige uitzicht over de kust, de zee en de omliggende eiilanden (Sao Jorge en Faial) maar ook door de plotselinge mist die op een hoger niveau weer afwezig was. Ook zagen we nog lavagrotten die onder de bergweilanden (met veel rundvee) liggen. Vanaf het bezoekerscentrum op de berghelling hadden we een indrukwekkend zicht op zowel de bergtop als op het eiland Faial. Vanuit dit centrum is het nog een tocht van 3-4 uur naar de top op 2350 meter hoogte, wij vonden het centrum hoog genoeg. Op de terugweg naar Madalena kwamen we door de wijngaarden aan de westkant en stopten even bij de karakteristieke gerestaureerde (koren)molen Moinho do Frade.
De volgende dag bezochten we het wijnmuseum in Madalena, ooit eigendom van het Karmelietenklooster in Horta. Een kleine wijngaard (1% van de oorspronkelijke wijngaard) is er nog in bedrijf en rondom de gebouwen staan restanten van de oude installaties, waaronder een mooie verzameling distilleerkolven. Bijzonder waren ook de tientallen drakenbloedbomen op het terrein. Aan de andere kant van de stad proefden we diverse aperitiefwijnen van Pico in de fabriek van de locale cooperatie. Heerlijke drankjes en derhalve kochten we ook wat om mee te nemen.
Het vertrekmoment komt dichterbij, het ziet er nog steeds naar uit dat we zondag kunnen vertrekken.

Following a few relaxing days in Horta, including updating the 2011 Gateway hbr wall painting, we took the ferry to nearby Pico. With a rental car we visited the western half of the island, including a trip to the 1250 meter high visitors’ and climbers’ center halfway up Pico mountain/volcano.
Pico is a beautiful island and even that is an understatement. The little villages along the N-coast – contrary to our expectations – aren’t fishing villages but centers of winegrowing, the small-scale vineyards being the heart of Pico’s wine economy. In the not so distant past whaling was also very important and in Sao Roque we visited a former whale processing plant (now a museum) that operated from 1946-1982. Also thanks to the big pictures displayed inside we didn’t need much fantasy to imagine big sperm whales being towed up the ramps in the harbor with the big winches still in place and once cut in pieces being processed into oil, fishmeal etc.
We stopped for lunch in one of the coastal villages and refreshed ourselves in the local seawater pool. These pools are often build between the coastal rocks and very popular with locals and visitors; ours was a particular nice one with showers and even a dressing room.
The drive across the N-flank of the mountain was quite interesting due to the fabulous views of the coast and surrounding islands but also because of the clouds you now and then drive through. We also visited a cavern under a large meadow, apparently created by lava flows in the distant past. Cattle are everywhere and another reason to drive carefully. From the visitors center the views of Faial were even more impressive. From this center it is still a 3-4 climb to the 2350 meter high summit but we were OK with 1250 meter. On the way back we drove through an area littered with small vineyards on the W-side of the island and stopped to take a look at the traditionally rebuild windmill Moinho do Frade.
The next day we visited the wine museum of Madalena, once upon a time owned by the Carmelites convent of Horta. A small vineyard (about 1% of the original estate) is still producing grapes. Inside and around the buildings there are still remains of the equipment used including a number of copper stills used in distilling spirits from the wine. Of particular interest were the old Dragon trees on the estate. Elsewhere in the city we visited the cooperative wine processing plant and tasted several very nice aperitif wines, tempting us to buy some bottles.

The time of our departure (coming Sunday) comes closer, so far it looks like the forecasted conditions are fairly stable.





SAO MIGUEL – LAJES – HORTA

22 07 2013

Klik op de foto’s voor een vergroting/click on the pictures for a larger view

Na de voltooiing van de reparatie van de stuurwielas(lagering) reden we woensdagmiddag naar de oude hoofdstad Villa Franca do Campo en van daar uit terug naar Ponta Delgada. Een stop in Agua de Pau gaf een mooie indruk van het vissen vanuit kleine deels onbeschutte haventjes waarbij de boten direct de kant op gaan.
De dag daarop reden we naar Furnas, centrum van vulkanische activiteit en lokatie van een bijzonder mooie botanische tuin – Terra Nostra – een initiatief van de US ambassadeur die in de jaren tachtig van de 19e eeuw hier zijn buitenhuis had. De botanische tuin is daarna in andere handen overgegaan maar altijd gekoesterd en verder uitgebreid. Als je in de tuin rondloopt, geheel omhuld door bijzondere bomen, struiken en bloemen, waan je je in een andere wereld. Midden in de tuin is een fraaie poel, tevens zwembad, waarvan het roestbruine warme water uit de vulkanische bodem komt. Aan de andere kant van het stadje zagen we ‘fumaroles’ , kleine kraters waaruit stoom en heet water komt. In de kokende watermassa worden smakelijke maiskolven gekookt, er zijn restaurants in Furnas die hele maaltijden op deze manier klaar maken.
Op de terugweg naar Ponta Delgada zag Anje een theeplantage langs de snelweg en we waren nog net op tijd om een zijweg in te slaan die ons direct naar de gebouwen van de theeplantage voerde. Vanaf de parkeerplaats was te zien hoe er thee werd geoogst door de toppen van de theeplanten af te scheren met behulp van een roterend mes dat door 4 mannen werd gehanteerd. Binnen zagen we mooie oude en nog werkende machines voor drogen, zeven, breken en verpakken, herkenbaar vanuit mijn DE verleden. Bijzonder is ook dat het eiland vrij is van natuurlijke bedreigingen voor de theeplanten waardoor er zonder pesticiden e.d. gewerkt kan worden. Uiteraard kochten we het een en ander voor eigen en bevriende consumptie. Terug in de haven dronken we ‘avonds een afscheidsborrel met de familie Schraverus en de volgende ochtend hadden we nog de Ierse schipper van de Brandy Cove – een Sadler 29 – aan boord, die gelijk met ons uit La Coruna vertrok en in hetzelfde heftige weer als wij terecht kwam bij de Spaanse NW-punt. Onze zorgen over hem bleken onnodig en zijn verhalen waren bijzonder, het lijkt wel of de Ieren daar een patent op hebben.
Zaterdag 20 juli voeren we weg richting Horta, later gewijzigd in Lejas op Pico, een naar bleek prima idee van Anje om dit leuke haventje – kleinste marina van de Azoren volgens pilotschrijfster Anne Hammick – aan te lopen. Lejas was het belangrijkste walvisstation van de Azoren en dat is te zien aan het walvisvaardersmuseum, de oude fabriek waar de grote vissen werden verwerkt en aan vele details van huizen en straten.
De ca 24 uur van de oversteek verliepen in zeer rustig weer met weinig wind, wat ons noodzaakte halverwege de nacht de motor aan te zetten. Het laatste stukje later van Lejas naar Horta was recht tegen de wind in met motor aan en grootzeil bij – vissersman heet dat – waarbij we een geweldig mooi zicht hadden op de vulkaan Pico waar we eigenlijk omheen voeren van oost naar west. De lenswolkjes op de piek waren een bron van vermaak en speculatie. De aanloop van Horta was een feestje van herkenning, zo ook het bezoek aan Café Sport waar Jose Azevedo niet weg leek te zijn geweest uit zijn kleine balie bij de trap. We zaten aan een klein tafelje met weer een Ierse zeezwerver, boeiende verhalen in overvloed maar ook een vreemd zicht op de wereld, waarschijnlijk onvermijdelijk na tientallen jaren zwerven in je eentje.

Following the successful repair of the steering system Wednesday morning we drove to the old island capital Villa Franca do Campo and from there followed the coastal road back to Ponta Delgada. On the way we stopped in the old fishing port of Agua de Pau, getting a good impression of fishery from out of small hardly protected harbours where the small fishing vessels are pushed in and hauled out when conditions allow.
The day after we drove to Furnas, centre of volcanic activity and also the location of a beautiful botanical garden – called Terra Nostra – originating from around 1880 when the US ambassador to the Azores owned a summer residence in Furnas and decided to plant some trees and flowers from his native country. The garden was expanded and plants and trees from all over the world were added. Walking around in this garden gives you the feel of being in another world. In the middle of the garden there is swimming pool filled with brownish warm water, directly pumped from the volcanic underground reservoirs. Later on we saw the ‘fumaroles’, an area almost inside the township where numerous small craters produce steam and hot water. One of these was in use to cook corncobs and these tasted delicious. We learned that in another part of the town there are restaurants that use nearby fumaroles to cook complete meals.
When driving back on the highway to Ponta Delgada along the N-coast Anje saw a tea plantation and we managed to get off the highway just in time to enter the estate. From the parking we watched the ‘shaving’ of the tea plants by a 4-man crew pulling a rotating cutter over rows of plants. Inside the buildings we saw nicely preserved machinery used in the processing of tea, reminding me of similar machinery seen during my DE years. We learned that the island is free of natural threats for the tea plants so they need no pesticides, adding to the quality and healthy reputation of the teas produced here. Understandably we purchased several kinds of tea for own consumption and as a present for family and friends.
Back in the marina we had a farewell drink with the Schraverus family and the following morning just before departure we had coffee with the Irish skipper of ‘Brandy Cove’, a Sadler 29 we had met in La Coruna and who left at the same time, being caught in the same hefty wind/wave conditions we experienced around the NW corner of Spain near Cape Finisterre.
Sunday 20 July we departed and aimed for Horta, Faial but when coming closer to Pico we followed a hunch from Anje and stopped in Lajes, a delightful little harbor on the S-coast of Pico and in the past the nr 1 whaling station of the Azores. Many things still remind you of the heydays of whaling.
The 24 hrs of the crossing were characterized by calm conditions, halfway the night we had to fire up the engine. The last part of the trip to Horta we had a 15-18 knots wind on the nose so used to engine with a single reefed main to beat up in fisherman’s style, an effective solution to speed progress. The views we had of the Pico volcano from the sea were wonderful, in particular the lens-shaped clouds that covered the summit were fascinating. Entering Horta hbr was of course a reliving of 2011 and we ended the day in Peter Café Sport, again chatting with a talkative Irishman, single-handed adventurer who kept us company throughout the dinner.





SAO MIGUEL I

17 07 2013

caldeira in caldeiraSete Cidadisname of flower unknownwindmill NW coast Sao Miguel

De afgelopen dagen zijn snel omgegaan. Bij aankomst stond mede VYA-r Frits Schraverus mij bij het havenkantoor op te wachten, hij was kort daarvoor via Spanje met zijn Vancouver 27 ook naar Ponta Delgada gevaren, het laatste traject eveneens single-handed. De dagen daarna warden besteed aan opruimen en schoonmaken van de boot, demontage van de stuurwielas waarvan een lager zwaar bleek te draaien (vanwege een lekkende afdichtring en veel overkomend zeewater bij de passage van Kaap Finisterre) en wat kleinere klusjes. Verder het regelen van nieuwe onderdelen, contacten met de familie Schraverus die mij ook op een riante maaltijd aan boord tracteerde (kok Frits), deelname aan het laatste deel van de Azoren rally van de Ocean Cruising Club met 6 andere jachten en 20 deelnemers en van het vliegveld afhalen van Anje Valk, mede Kustzeil(st)er en VYA-ster, zij vaart mee naar Horta en dan Engeland alwaar Marius weer aanmonstert. Met een huurauto hebben we inmiddels een stuk van Sao Miguel verkend, in het bijzonder de grote westelijke caldeira (krater) met zijn prachtige meren en stadje Sete Cidades (ook de naam van de caldeira zelf). We zijn met de auto via een onverharde weg over de kraterrand gereden (hellingen aan beide zijden van de weg 100+ meter steil naar beneden) en hadden daarbij een spectaculair uitzicht op de immense krater en kleinere kraters die er weer binnen in zijn ontstaan. Later reden we langs de noordkust terug naar Ponta Delgada en stopten in enkele mooie plaatsjes als Mosteiras en Capelinhas.

Another week and a lot happened in between. Upon arrival I was met by Frits Schraverus, fellow NVvK and VYA member, who also sailed via the Iberian Peninsula to Sao Miguel, the last leg also single-handed. The following days I cleaned the yacht, reorganized stowage and disassembled the steering wheel shaft as one of the bearings almost seized due to a faulty seal and some seawater ingress when passing Cape Finisterre and being exposed to several showers from breaking waves. Arranging replacement parts, socializing with the Schraverus family (Frits cooked an excellent meal) and participating in the last part of the OCC Azores Rally with 6 other yachts and 20 participants and most recently collecting Anje Valk from the airport. She is a Vancouver owner with ocean experience herself and will sail with me to Horta and from there to the UK where Marius will get on board again.
With a rental car we explored part of the island today, in particular the Western part with its huge caldeira Sete Cidades with its magnificent lakes and township in the crater. We drove around the caldeira rim (a narrow dirt road with steep slopes on both sides) and later followed the beautiful coastal track on the NW-side of the island with stops in Mosteiras and Capelhinas.





Gateway aangekomen op de Azoren/Gateway arrived Azores

8 07 2013

Landfall Sao Miguel

Aankomst Ponta Delgada, Sao Miguel maandag 8 juli 20.00 uur lokale tijd, alles wel aan boord.
Totale afstand 765 zeemijl in 5,5 etmaal.

Arrival Ponta Delgada, Sao Miguel, sunday July, 8 20.00 hrs local time. All well on board.
Total run 765 NM in 5,5 days.





NAAR DE AZOREN DAG 5/TO THE AZORES DAY 5

8 07 2013

Tegen de verwachting in 140 zeemijl afgelegd in de laatste 24 uur en dat betekent nog ca 70 zeemijl naar Ponta Delgada. Als de wind zo blijft ben ik daar tegen donker. Ook moet de klok nog een uur terug (UTC-1 en NL-2)en hoewel dat niet helpt voor wat betreft de zonsondergang maakt het wel dat ik op een meer geciviliseerd moment aankom. Het eiland – Sao Miguel – met zijn meer dan 1000 meter hoge oostelijk piek zou al zichtbaar moeten zijn, maar een laag wolkendek houdt me nog even in spanning over de navigatie. Bij gebrek aan zon – het is helemaal bewolkt maar niet koud – kan ik als check ook geen zonnetje schieten met de sextant. Het gegist bestek klopt min of meer met de plotter, waar je je al druk over kan maken in je eentje.
Geprobeerd contact te krijgen met amateur zendstations in Europa, zonder succes ondanks de goede propagatiecondities. Lukt wel met Nova Scotia aan de andere kant van de oceaa, SSB blijft een wonderlijk gebeuren af en toe.
Vannacht tussen het slapen door een uurtje buiten gezeten en hier en daar wat sterren gezien door de gaten in de bewolking. Het enige opvallende geluid is van de windgenerator die de accu’s op peil houdt. Verder loopt de boot soepel door de golven, gestuurd door het vaansysteen en voortgedreven door de zeilen, deels gereefd omdat de wind af en toe uit schiet naar 20 knopen. De scheepvaartdrukte ligt achter mij en de zee is ruim 4 kilometer diep, een notedopje in een hele grote bijna lege badkuip is het gevoel dat me weer eens bekruipt maar niet bedrukt. Het is mooi zo…..

Surpassing expectations the day run was 140 NM and that means just 70 NM to go to Ponta Delgado. Assuming the wind continues to behave in this way I will make port around dusk. Next to that the clock goes back one hour (UTC-1)and although that doesn’t change sunset it will allow for a more civilized arrival time. The island – Sao Miguel – with its over 1000 m high eastern crest should be visible by now but a low cloud cover keeps me in suspense. That also means that I cannot use the sextant for a check. The distance/course plot however agrees with the plotter data so what’s the issue?
Tried to establish contact with HAM station in Europe but no luck notwithstanding good propagation conditions. But success with Nova Scotia across the Atlantic, SSB remains to have some uncomprehensible aspects.
Last night in between naps I spent an hour in the cockpit, watching the sea and the sky with some stars visible through gaps in the cloud layer. The only strange noise is from the windgenerator keeping the batteries topped up. The yacht passes smoothly through the waves, guided by the vane gear and driven by the sails, partly reefed as the wind gusts now and then over 20 knots. The shipping traffic is now behind me and the ocean floor over 4 km below, a nutshell in a very big bathtub is the feeling I get, but not an unpleasant one…..