Vancouver forever

19 09 2015

vancouver27-01

Fluessen lake

Fluessen lake

Hasler at work

Hasler at work

De eerder aangekondigde kleinere boot is er inmiddels en vandaag overgenomen van de vorige eigenaren. Het is een Vancouver 27 geworden, het ‘oermodel’ van de serie. De maidentrip van ‘Gateway4′ zoals het schip is genoemd, was van Lemmer naar Stavoren over de Friese meren in prachtig weer waarbij diverse onderdelen van de tuigage en uitrusting konden worden geprobeerd. Omdat het een solotochtje was werd zowel  de stuurautomaat als de windvaanbesturing gebruikt. De laatste is een klassiek Hasler trimtab syteem en na even zoeken naar de juiste bediening. werkte het prima in de NW3-4 bf.

In Stavoren worden nog wat klussen door de plaatselijke werf uitgevoerd en dan hopelijk volgend weekend naar Enkhuizen en vandaar naar Eembrugge voor de winterstalling.

Daarmee ben ik ook aan het einde van GoGatewayGo gekomen. De belangstelling voor de site en blog is zeer gewaardeerd – veel dank daarvoor – en maakte het alleen maar leuker om verslag te doen en foto’s in te voegen.

The previously announced smaller yacht is reality:  a Vancouver 27 named “Gateway4′ was handed over today and I sailed her singlehanded from Lemmer to Stavoren via the Frisian lakes. Perfect weather – NW3-4 bf – to test the vintage Hasler vane gear next to the autopilot. Everything worked fine (the Hasler took  a bit of experimenting first) and by the end of the afternoon I tied up in Stavoren marina as the local yard will handle some repairs before I take her to Enkhuizen and from there to Eembrugge.

As mentioned before this is also the end of the GoGatewayGo blog. I certainly appreciated the interest shown by many followers of the blog – thank you! – as that added to the fun of writing stories and taking pictures.                                                         

 

                                             TILL WE MEET AGAIN!





Farewell Gateway

31 08 2015

Gateway is overgedragen aan nieuwe eigenaren die er weer grote reizen mee gaan maken. In onze huidige omstandigheden zit dat er niet in en de boot in de Buyshaven in zijn box te laten dobberen is geen goede zaak. Gisteren ben ik van uit Stavoren met de nieuwe schipper meegevaren naar Medemblik waar de boot nu weer een vaste ligplaats heeft (foto’s van vertrek Stavoren en aankomst Medemblik). De naam wordt gehandhaafd en dat is natuurlijk leuk maar geen reden met deze site door te gaan. Daar komt dan ook binnenkort een eind aan met veel dank voor alle belangstelling en reacties in de afgelopen jaren. Het is niet het eind van het botenverhaal. Er komt een kleinere boot die dichter bij huis afgemeerd kan worden en waarmee af en toe wat gezeild kan worden, ook met in de buurt van de nieuwe jachthaven wonende kleinkinderen. Dat schip komt nog even in beeld op de weblog en dan is het echt sluitingstijd.

Gateway is handed over to new owners who plan to take her to new destinations in faraway places. In our present circumstances that is no longer possible and leaving her tied up in her berth in the Buyshaven marina is something she doesn’t deserve. Yesterday I assisted her new skipper when sailing from Stavoren to her new homeport Medemblik (pictures are from Stavoren departure and Medemblik arrival). The new owners decided to keep the yacht’s name and that’s great. But of course no reason to continue this weblog, though it is not the end of the story. I’m looking for  a smaller yacht that I can keep closer to our home to allow for short outings now and then, also with grandchildren who live nearby the intended marina. The ‘new’ yacht will be shown on this weblog prior to discontinuation. I take this opportunity to thank all followers of gogatewaygo for their interest and support and wish them well.

Gateway departure Stavoren 30-08-2015

Gateway aankomst Medemblik-2 30-08-2015Gateway departure Stavoren and arrival Medemblik 30-08-2015

 





2014 report

24 01 2015

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com hebben een 2014 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

The monkey helpers of WordPress prepared a 2014 annual report.

Hier is een fragment:

In een New York City metro-trein passen 1.200 mensen. Deze blog werd in 2014 ongeveer 4.900 keer bekeken. Als je blog een NYC metro-trein zou zijn, zou die ongeveer 4 reizen nodig hebben voordat die zoveel mensen zou kunnen vervoeren.

A New York metro train accomodates max 1200 passengers. In 2014 this blog was viewed 4900 times, that takes 4 NY metro trains to transport all those persons.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.





Wadden – Frisian Isles

7 09 2014

Een  snel rondje met Marius langs een paar Waddeneilanden zou het seizoen min of meer afsluiten. Donderdagavond 4/9 voeren we nog in windstil weer naar Den Oever en konden snel doorschutten, waarna we in de Waddenhaven afmeerden. De volgende dag naar Oudeschild op Texel – weer geen wind – en per fiets naar Den Burg voor sightseeing en shoppen. De dag daarna naar Harlingen – alleen het Boontjes traject konden we zeilen – waar we ondanks de grote drukte met onze neus in de boter vielen. In Harlingen is sinds enkele jaren een geweldig feest in begin september – HARLINGEN ONGESCHUT – waarbij de keersluis dicht gaat en de binnensluizen open zodat er in de stad een rondje kan worden gevaren. Dat doen dan zo’n 300 kleine en grote boten en bootjes, versierd, verlicht en overal is muziek en dans. Een geweldige sfeer waar we zeer van genoten hebben. Zondagochtend waren we rond 0930 weer op weg in wederom windstil weer en drie uur later waren we afgemeerd in Vlieland, waar de laatste geluiden van het GreatWideOpen muziekfestival nog te beluisteren waren.

The almost end-of-season cruise with friend Marius included visits to some of the Frisian Isles and indeed we visited Texel and Vlieland. In between we stopped in Harlingen and had a wonderful evening as the annual HARLINGEN ONGESCHUT (Harlingen unlocked) festival was held Saturday evening 6/9. The city canals are closed off from the sea and the inner locks are opened. In this way it’s possible to navigate all city canals without locking through and this is done in the evening with onshore music and dance while some 300 decorated and illuminated floating objects (sloops, tenders, kajaks etc etc) are passing through the canals. The picture speaks for itself. The next day in Vlieland harbour we enjoyed the last sounds of the GreatWideOpen music festival.Harlingen ongeschut 060914 Vlieland 070914





TERUG – BACK HOME

14 08 2014

Toodle-oo! BurdaardJvR OostergooOostergoo-5 Spoorbrug Grou VvS

Kijkend naar de weersvooruitzichten besloten we vrijdagochtend vroeg van Helgoland te vertrekken en om 0300 voeren we de haven uit met een zwakke W-wind die na een uurtje verdween. In het opkomende licht stak er zoals verwacht een eerst zwakke O-wind op die uur na uur sterker werd maar pas toen we Borkum later op de dag passeerden leverde dat wat extra voortstuwing op. Ca 1700 uur waren we bij de aanloopton van het Westgat en op dat moment trok de wind aan tot kracht 6. Omdat we in de wind opdraaiden om met laagwater tussen de banken door te varen merkten we hoe hard het al woei.  Anderhalf uur later lagen we in de zeesluis van Lauwersoog en even later waren we afgemeerd in de marina. De zaterdag werd besteed aan opruimen, boodschappen en een bezoek aan ‘het Wilde Wijf’ waar we onlangs nog waren ter gelegenheid van een bijzonder verjaardagsfeest (Kiek Algra). Terug in de haven zag ik een Amerikaans zeiljacht liggen met de OCC-clubwimpel en maakten we kennis met Bill en Laurie Balme aan boord van de Toodle-oo!. De discussie spitste zich toe – gelet op het zeer stormachtige weer de komende dagen – op de mogelijkheid om met het grote en diepstekende jacht binnendoor te kunnen varen. Na bestudering van kaarten, websites, stremmingsberichten en waterstanden was de conclusie dat Harlingen haalbaar zou moeten zijn. Zelf wilden we binnendoor naar Stavoren. Zondagochtend voeren we gelijk weg en rond de middag waren we zonder problemen in Leeuwarden. Toodle-oo! wilde graag in de Prinsentuin afmeren en wij voeren door. Later hoorden we dat de Amerikanen niet bij de kant konden komen en uiteindelijk die dag toch in Harlingen aankwamen. Onze reis eindigde die dag bij restaurant Oostergoo in Grou, waar we zowel een prima ligplaats hadden als een uitstekend mosseldiner met Fries dessert toe genoten. In nog steeds stormachtig weer gingen we maandag verder en via omleidingen kwamen we in Heeg terecht, de dag daarna in Stavoren waar nog steeds een harde wind recht op de haveningang stond. Woensdag was de wind een tandje minder en met gereefd tuig hadden we een prima kruisrak naar Enkhuizen, de windvaan kon het stuurwerk doen aangezien er vrijwel geen ander schip op het water was. Na een kleine 4 uur aan de wind lag de boot weer op zijn vertrouwde plek en stapten wij op de trein naar huis.

With a view to the weather forecast we decided to leave Helgoland Friday morning around 0300 hrs. Initially there was no wind to speak off but as forecasted a very ligt Easterly started to blow when we turned to SB once over the TSS. Very slowly the wind strength increased but not before we passed N of Borkum did the following wind assist with our progress. When approaching the SWB of the Westgat between Schiermonnikoog and Ameland we experienced the wind now blowing around Bf 6 as we had to turn almost 180 degrees to enter the fairway between the sandbanks. Around 1830 we were in the Lauwersoog sealock and shortly after berthed in the marina. The next day was spend with cleaning up, shopping and chatting to fellow yachtsmen. We met Bill & Laurie Balme, the crew of ‘Toodle-oo!’, fellow OCC members, and had a long talk about the fairly large yacht with its 2 meter draught being able to take the inland mast-up route to the IJsselmeer. Checking charts, navigational websites etc the conclusion was that Harlingen was possible  but damage to the Oude Schouw roadbride excluded Stavoren or Lemmer, like we planned ourselves. Sunday morning we left in company and arrived without serious problems around noon in Leeuwarden. There Toodle-oo!’s crew decided to stay in the Prinsentuin -admittedly a nice place – while we pushed on. We learned later on that they did nog succeed in tieing up alongside the canal and so had to push on to Harlingen anyway, where they managed to secure a berth with sufficient depth late in the afternoon. We ended the day in Grou and were lucky in being allowed to tie up on the pontoon of the famous restaurant ‘Oostergoo’, triggering a great dinner later in the evening. The next day – in still very stormy weather – we pushed on to Heeg and Tuesday to Stavoren where we stopped for a day, expecting the weather to abate a bit by Wednesday. Still in a SW-5/6 we beat up to Enkhuizen; a nice sail in itself  as the yacht sailed well balanced under reefed main, staysail and partly furled yankee, the vanegear steering as there was hardly any other shipping. Around 1300 hrs we were back in our homeport and took the train from there to return to our respective hometowns.





Eider + Helgoland

7 08 2014

Eider-1 Boer op vakantie Friedrichstadt ??????????????????????????????? Helgoland approach Gateqay op Hwelgoland JanvanGentenHelgoland Schiffsausrusting Helgoland-2 

Eenmaal terug uit de USA weer naar de boot. Per trein met maat Jan van Ree naar Rendsburg en dan het kanaal teugvaren tot het zijkanaal naar de Gieselausluis die met de rivier de Eider verbindt. Het eerste gedeelte is nog gekanaliseerd maar verder een mooie stromende getijdenrivier die af en toe ook aan de Dokkumer EE doet denken. We stoppen in een bijzondere plaats – Friedrichstadt – die doet denken aan Amsterdam in het klein. het stadje is dan ook gebouwd door gevluchte Hollandse remonstranten in de 16e en 17e eeuw. Hier zagen we ook kans de irritante lekkage van de uitlaatbocht te laten verhelpen door een deskundig lasbedrijf. Verder aan de rivier komen we in het liefelijke plaatsje Tonning waar we in het droogvallende haventje soepel en rechtop in de modder zakken bij vallend tij. Dan volgt een schitterende zeiltocht naar Helgoland, eerst tussen de verraderlijke zandbanken door naar de uiterton en dan rechttoe rechtaan naar de aanloop van het enige Duitse ‘Hochseeeiland’. Een hele drukke maar gemoedelijke jachthaven waar we vrijwel direct van boord moeten omdat er weer een WOII bom onschadelijk moet worden gemaakt, de haven schijnt er nog vol van te liggen. Na drie uur mogen we weer aan boord maar de volgende daag herhaalt het patroon zich. We hebben dan wel een mooie wandeling over de ‘rode rots’ gemaakt en de Jan-van-Genten kolonies gezien, een prachtig gezicht. Uiteraard hebben we ook een blik in de taxfree winkels geworpen maar ons grotendeels kunnen bedwingen. Morgen verder richting Nederland, althans dat is het plan.

Once back from the USA we returned to the yacht by train. With mate Jan van Ree I travelled back to Rendsburg and the next day we transited the Kiel Canal towards the link with the Gieselau canal, the entrance to the river Eider. This a beuatiful tidal river that meanders through the area north of the NOK and exits in the North Sea near Tonning. We stopped in Friedrichtstadt, a township build in the 16th and 17th century by Dutchmen excaping the Spanish Inquisition. ‘Little Amsterdam’ is the nickname of the place and for good reasons. The stopover in Friedrichstadt also served to haave the Exhaust elbow rewelded, a nasty waterleak in the engine room was finally traced back to this defect.

The Eider river has many similarities to some wellknown Dutch inland waterways, and finally took us to the lovely city of Tonning near the rivermouth and stormsurge barrier with shipping lock. We berthed in the cosy inner harbour and quitely sunk in the soft mud with the falling tide, the yacght staying perfectly upright. The next day we left for Helgoland, a splendid sail of 40 seamiles, the first part made interesting by the intricate channel through the sandy narrows. Once in Helgoland we found a place in one of the rafts of the crowded sudmarina. Within the hour we were ordered off the yacht with all other yacht crews as the authorities had decided to dismantlke another WWII bomb the harbour area apparently has an ample stock of. It took three hours and this was repeated next day as the operation initiaally failed. In between we managed to walk the Red Cliffs and see the birdlife. Next to that wedid take a look at the extensive taxfree shopping center but managed to keep our cool.

The plan is to leave early morning for the Netherlands, weather permitting.





CIVIL WAR II

31 07 2014

Gettysburg-3 Gettysburg-1 Gettysburg-2  Manasses FBR-2 Manasses msm-vsct Harpers Ferry samenloop rivers John Brown's Fort Mqain st Harpers Ferry ViewfromLeehouse Arlington House Lee family

Vanuit onze basis nabij Washington hebben we eerst een bezoek gebracht aan Gettysburg, de plaats waar begin juli 1863 de ambities van het zuiden definitief een halt werden toegeroepen. Generaal Robert E. Lee liep stuk op de halstarrige verdediging van de noordelijken en moest de terugtocht aanvaarden. Zijn poging om door te dringen in Pennsylvania en wellicht ook Washington te veroveren was mislukt. Het duurde daarna nog bijna twee jaar voordat Lee zich overgaf en de oorlog ten einde kwam, maar de slag bij Gettysburg, een klein stadje maar een belangrijk kruispunt van wegen, was de waterscheiding. Het slagveld is grotendeels intact gebleven en ook te bezoeken met een toerbus en deskundige gidsen. Dat hebben we gedaan, naast een bezoek aan het prachtige museum en een schitterend geschilderd panorama (Cyclorama) waarmee de slag nog eens wordt uitgebeeld. Mesdag zou jaloers geweest zijn. Ook naar huidige maatstaven was het aantal slachtoffers schrikbarend: ca 160.000 soldaten in het veld waarvan ca. ca. 51.000 doden, gewonden en krijgsgevangenen. De focus van zowel musea als ook rondleidingen is vaak sterk gericht op de commanderende officieren en delen van de veldslag worden ook als zodanig genoemd: Chamberlain’s charge, Pickett’s charge etc. Het slagveld is bezaaid met gedenkstenen vanuit vrijwel alle staten en legeronderdelen die mee hebben gestreden.

De dag daarop werd besteed aan twee plaatsen, Manassas, de locatie van de eerste veldslag uit de burgeroorlog in juli 1861 vlak bij Washington en Harpers Ferry bij de samenloop van de Shenandoah en Potomac rivers, ca 100 km van Washington. Harpers Ferrys is vooral bekend van de kortstondige rebellie van John Brown in 1859 maar is daarna ook het toneel geweest van meerdere kleine veldslagen. Het bezoek aan Manassas was ook zeer de moeite waard. Een kleine rondleiding vanuit het bezoekerscentrum middenop het voormalige slagveld gaf in een oogopslag een beeld van de korte maar heftige strijd tussen twee grasgroene legers die er allebei van overtuigd waren snel de oorlog in hun voordeel te kunnen beslissen. Het liep slecht af voor de noordelijken en was daarmee gelijk het sein voor een langdurige en bloedige oorlog. Later is op vrijwel dezelfde plek nog een keer gevochten, vandaar dat er twee veldslagen onder dezelfde naam zijn.

Harpers Ferry is op zich al de moeite waard te bezoeken vanwege de schitterende natuur van beide riviervalleien en het op zich zeer karakteristieke plaatsje. Met de geschiedenis erbij een ‘must do’. De reden voor de overval door de fanatieke abolitionist John Brown met slechts 21 man was dat hier de regering van de Unie zijn belangrijkste wapenfabriek en opslagplaats had. Het in handen krijgen van al die wapens en de veronderstelling dat er onmiddellijk veel gevluchte slaven zich bij hem zouden voegen en ook dat er dan een slavenopstand in het zuiden zou uitbreken dreef Brown tot zijn wilde actie. Hij gijzelde nog de passagiers van een trein en wat inwoners maar 36 uur na zijn inval leefde alleen nog hijzelf en 4 van zijn mannen, de regering greep snel en hardhandig in en na een kort proces werd Brown opgehangen. Inmiddels is er wel een klein museum aan hem gewijd en is b.v. de brandweerkazerne waarin hij zich tot het laatst verdedigde in de oude staat gehouden.

In Washington zelf hebben we uiteraard de National Mall bezocht met de bekende landmerken waarbij uiteraard het Lincoln Memorial extra aandacht kreeg. De teksten van zijn Emancipation Proclamation (in feite afschaffing van de slavernij in de zuidelijke staten) uit januari 1863 en van zijn inaugurele rede bij het aanvaarden van de tweede ambtstermijn in maart 1865 staan aan weerszijden van zijn standbeeld en maken nog steeds indruk.

Last but not least hebben we Arlington National Cemetery bezocht en aldaar ook een bezoek gebracht aan het huis van Generaal Lee. Hij moest dat opgeven toen hij in dienst trad van de confederatie maar het huis zelf in grotendeels nog in de staat zoals het in begin 1861 was en hij er met echtgenote en 7 kinderen woonde.

Ter afsluiting: in een kleine twee weken hebben we een reis langs een aantal markante plaatsen van de Amerikaanse burgeroorlog gemaakt die bij elkaar een goed – zij het niet compleet – beeld geven van de 4,5 jaar durende worsteling die 650.000 Amerikanen het leven kostte en de natie veranderde. De Unie bleef behouden dankzij Lincoln, de slavernij kwam tot een einde – hoewel dat nog een enorme nasleep had – en de wonden werden gelikt. Wat er nu nog van het conflict te zien is geeft ook iets weer van het verwerkingsproces dat nog steeds gaande is.

Camping outside Washington we first visited the almost iconic battlefield of Gettysburg, the place where Lee’s ambitions for a crushing victory (and so an end to the war – Jefferson Davis already wrote a peace proposal to be handed to Lincoln immediately after the battle!) over the Union Army of the Potomac were dashed. Lee’s gamble to capture the Pennsylvanian capital of Harrisburg (or even Washington itself) was doomed when de Union army under general Meade stood its ground. The battlefield is still very much as in the 1860’s and the visitor center contains a splendid museum and Cyclorama, a work of art in itself. Even compared with later conflicts the toll of over 50.000 casualties (out of app 160.000 soldiers) was heavy. We toured the battlefield by bus and the tourguide was great, he even knew the answer to a very special question asked by Thijs about mutineers being forced to take part in the struggle for Little Round Top! The focus of the museum and the narrative of the tourguide emphasized the role of the commanding officers, various parts of the three day battle being named after them like Chamberlain’s charge, Pickett’s charge etc. The battlefield is nowadays almost littered with memorials large and small from all states and army units that took part in the engagement.

A day later we travelled to Manassas, the place where the first battle of the Civil War was fought. Both armies untested and far from being professional fighting forces, the day ended in a rout of the Union army, spectators were caught in the melee instead of having a pleasant afternoon seeing the rebels being chased back tot their capital. The Manassas battlefield is relatively small and getting a good overview is easy from the Visitors Center, placed right in the middle of the former theatre. It is noteworthy that later on another battle was fought in almost the same place with a similar outcome. Later in the day we drove to Harpers Ferry, the place of the 1859 John Brown uprising. Harpers Ferry at the effluence of the Shenandoa and Potomac rivers is a nice place with characteric houses and beautiful surroundings, the valleys of the two great rivers. It was the arsenal of the Union and as such a target for conquest but before the war started a fanatic abolitionist took control of the place with a band of 20 men, his idea being to start a slave uprising in the South and building an army of freed/escaped slaves in the north, using the captured guns. The scheme failed utterly, 36 hrs later marines had retaken the place and following a speedy trial John Brown was hanged. Nowadays a small museum pays tribute to his ideas, but not to his methods. Once the war started Harpers Ferry was attacked frequently and changed hands 8 times in 4 years.

In Washington we visited the National Mall with all the special landmaks and in particular spent some time at the Lincoln Memorial. The texts of his Emancipation Declaration from January 1861 and of his inaugural speech in March 1865 upon starting his second term are engraved in the walls adjacent to the statue and still worthwhile to read and make you think.

Last but not least we visited Arlington National Cemetary and toured Arlington House, the former mansion of the Lee family, confiscated in 1861 when Lee decided to join the Confederate Army. The house is still very much in the state it was in the 1850’s when Lee lived here with his wife and (initially) 7 children.

In conclusion: within a fortnight we have seen a lot (but not everything) of the civil war, providing a better understanding of the causes underlying the conflict and of the events that ensued thereof, including the loss of app 650.000 lives over 4,5 years. The Union was preserved thanks to Lincoln, slavery abolished – starting the fight for equal rights – and the healing started. What we have seen of this special piece of history also speaks for a still ongoing process of understanding and reconciliation.